Unstuck myself

In deze blogs geef ik je een kijkje in hoe ik – met vallen en opstaan- 
zelf meditatie in mijn leven gebruik

marjolein bulsink

Door Marjolein Bulsink

Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook een tijd niet heb gemediteerd. Ergens vind ik dat altijd een beetje genant om te zeggen als mindfulnesstrainer. Maar ja, ik ben mindfulnesstrainer natuurlijk bovenal een mens met mijn eigen barrières. Zo zat ik de afgelopen weken weer eens lekker ‘vast’. Zo noem ik het als ik ga piekeren over elke stap die in me op komt en geen keuzes meer kan maken. Doodvermoeiend. En ik doe het ook nog eens mezelf aan, geen enkel positief advies van buiten kan ik op zo’n moment toelaten en loslaten lukt al helemaal niet. Het is voor mij alsof de wereld een groot strijdtoneel is, een permanent gevecht. Maar dan nu, hoe kwam ik eruit? Niet door in gesprek te gaan met anderen want met dat strijdtoneel in mijn hoofd zal ik iedereen die probeert om me eruit te halen of bevechten of negeren. Voor niemand echt een fijne situatie. Natuurlijk ben ik eerst weer even lekker in die valkuil gestapt zodat ik oprecht weer kan zeggen: zo’n situatie is voor niemand fijn.

Meditatie dus. Met enorm grote tegenzin ben ik op mijn bed gaan zitten en heb mezelf gedwongen tot een bodyscan. Nee, dat ging bepaald niet op een aardige manier naar mezelf. Ik bracht mezelf elke keer weer terug naar het punt op mijn lichaam waar ik gebleven was. Ik was pisnijdig op mezelf dat ik elke keer weer naar mijn gedachten ging en weer meer over problemen wilde nadenken. Een innerlijke stem bleef herhalen hoe stom ik was en dat het nooit zou lukken.  Hoe vaker ik mezelf terughaalde uit mijn gedachten en naar mijn lichaam ging, hoe zwakker dat stemmetje werd. En na fikse pijn in mijn rug te voelen, en de spanning in mijn schouders te kunnen loslaten, werd het lichter. Ik voelde een openheid in mijn borst opkomen en visualiseerde daar meer ruimte en wit licht, ik kon erin ontspannen. Ik richtte mijn aandacht op mijn borst en de ruimte werd groter. Toen kon ik voelen wat er gebeurde: ik voelde weer zelfliefde. Ik voelde dat liefde voor mezelf de basis is om ook met liefde en warmte naar de wereld te kijken.

En dan ziet de wereld er heel anders uit. Ik voelde weer waar ik behoefte aan had: koffie (het hoeft niet moeilijk te zijn). Die had ik niet in huis dus ging ik op weg naar de supermarkt (zonder in mezelf te schelden dat ik het had moeten aanvullen, dat het vies weer is buiten, dat die cupjes altijd zo duur zijn, blablabla). Ik kon weer echt kijken. Een man met autosleutels in zijn hand rende als een idioot door de straat. Onze blikken kruisten en we moesten allebei lachen. Alsof hij met zijn ogen zei; ‘ik weet het, ik ben als een idioot door de straat aan het rennen.‘ En ik met mijn ogen zei: ‘ik ken het, ik heb ook van die dagen.’ Die blik op de wereld kun je terugkrijgen door meditatie. Het zit altijd al in je, je kunt er alleen even niet bij. Eens in de zoveel tijd zit ik vast en heb ik het nodig om mezelf weer even op de rit te zetten.

 

 

Ik loop door een straat

Ik loop door een straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik val erin.
Ik ben verloren…ik ben radeloos.
Het is mijn schuld niet.
Het duurt eeuwig om een uitweg te vinden.

Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik doe alsof ik het niet zie.
Ik val er weer in.
Ik kan niet geloven dat ik op dezelfde plek ben.
Maar het is mijn schuld niet.
Het duurt nog lang voordat ik eruit ben.

Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik zie dat het er is.
Ik val er weer in…het is een gewoonte.
Mijn ogen zijn open.

Ik weet waar ik ben.
Het is mijn schuld.
Ik kom er direct uit.

Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik loop eromheen.

Ik loop door een andere straat.

Uit het Tibetaanse boek van leven en sterven.
Sogyal Rinpoche.